Nawet bardzo dokładne mycie zębów w domu nie usunie twardego kamienia nazębnego. Gdy płytka bakteryjna stwardnieje, potrzebna jest profesjonalna higienizacja zębów Poznań. Poznań jest jednym z miast, w których pacjenci mogą skorzystać z nowoczesnych zabiegów profilaktycznych. Pozwalają one ograniczyć stan zapalny dziąseł i przywrócić zębom gładkość. Warto przyjrzeć się swoim codziennym przyzwyczajeniom, aby sprawdzić, czy rzeczywiście pomagają chronić zęby.
Poranny pośpiech i wieczorne zmęczenie sprawiają, że wiele osób myje zęby bez większej uwagi. Często trwa to tylko od 30 do 60 sekund. Miętowy smak pasty daje wtedy wrażenie świeżości, ale nie oznacza, że zęby zostały dokładnie oczyszczone. W tak krótkim czasie trudno dotrzeć do wszystkich powierzchni i usunąć całą płytkę bakteryjną.
Szybkie mycie pozostawia dużą część powierzchni zębów bez oczyszczenia. Dotyczy to szczególnie tylnych zębów, ich wewnętrznych stron oraz okolicy przy dziąsłach. Wiele osób skupia się na przednich, widocznych zębach, a bakterie pozostające przy zębach trzonowych mogą się dalej rozmnażać i uszkadzać tkanki.
Zalecenie, aby myć zęby przez około 2 minuty, wynika z badań nad usuwaniem płytki. W przypadku szczoteczki manualnej niektórzy specjaliści zalecają nawet około 3 minut. Dobrym sposobem jest podzielenie jamy ustnej na cztery części i poświęcenie każdej z nich około 30 sekund. Krótszy czas często oznacza, że niektóre obszary zostaną pominięte.
Dwie minuty pozwalają też na odpowiedni kontakt składników pasty ze szkliwem. Fluor, hydroksyapatyt i związki wapnia potrzebują czasu, aby działać na powierzchnię zęba. Połączenie dokładnego szczotkowania z pozostawieniem niewielkiej ilości pasty na zębach pomaga wzmacniać szkliwo i chronić je przed kwasami produkowanymi przez bakterie.
Podczas codziennego mycia często pomijane są wewnętrzne strony dolnych zębów trzonowych oraz strony podniebienne górnych zębów przednich. Trudno dostępne bywają również tylne ściany ostatnich zębów trzonowych. Aby je oczyścić, trzeba odpowiednio ustawić główkę szczoteczki i lekko przymknąć usta. Wiele osób nie zwraca na te miejsca uwagi.
Często niedomywana jest także granica między zębem a dziąsłem, szczególnie od strony języka. Włosie szczoteczki może przesuwać się nad tym obszarem, zostawiając cienką warstwę płytki. Z czasem płytka twardnieje i powstaje kamień, także pod dziąsłem. Taki osad może uszkadzać kość, która podtrzymuje ząb.
Mycie zębów przed snem jest jednym z najważniejszych elementów całej codziennej pielęgnacji. W nocy ślina wydziela się w mniejszej ilości. Tymczasem ślina pomaga chronić zęby, ponieważ zawiera między innymi lizozym, laktoferynę i związki neutralizujące kwasy. Pomaga także usuwać drobne resztki jedzenia.
Zaśnięcie z nieumytymi zębami daje bakteriom wiele godzin na działanie. W jamie ustnej jest wtedy ciepło, przepływ śliny jest mniejszy, a na zębach mogą pozostać cukry i resztki jedzenia. Bakterie mogą przez całą noc wytwarzać kwasy, które osłabiają szkliwo i przyspieszają utratę minerałów.
Niektórzy sądzą, że mocniejsze naciskanie szczoteczki oznacza dokładniejsze mycie. W rzeczywistości silne szorowanie może niszczyć zęby i ranić dziąsła. Do usunięcia płytki potrzebny jest właściwy kierunek ruchów włosia, a nie duża siła. Zbyt mocny nacisk nie poprawia czyszczenia, lecz zwiększa ryzyko uszkodzeń.
Wiele osób wykonuje szybkie, poziome ruchy przypominające piłowanie. Taka metoda nie czyści dobrze zagłębień ani przestrzeni między zębami. Może też przesuwać resztki jedzenia i bakterie pod brzeg dziąsła. Powtarzane przez długi czas ruchy poziome mogą powodować podrażnienie i odsłanianie szyjek zębowych.
Poziome szorowanie może powodować ubytki przy szyjkach zębów. W tym miejscu szkliwo jest cieńsze niż na środku korony. Stałe tarcie może je ścierać i odsłaniać zębinę, która znajduje się głębiej. Zębina jest bardziej miękka i zawiera kanaliki połączone z nerwem zęba, dlatego jej odsłonięcie często powoduje nadwrażliwość.
Zbyt mocne ruchy mogą uszkadzać również tkanki dziąsła. Powtarzające się mikrourazy wywołują podrażnienie, mogą powodować drobne krwawienia i osłabiać połączenie dziąsła z zębem. W dłuższym czasie taka bariera może gorzej chronić głębsze części przyzębia przed bakteriami.
Twarde włosie używane z dużą siłą może prowadzić do recesji dziąseł. Oznacza to, że dziąsło stopniowo przesuwa się w stronę korzenia zęba i odsłania jego część. Cement pokrywający korzeń jest mniej odporny na próchnicę niż szkliwo, dlatego odsłonięte miejsce łatwiej ulega uszkodzeniu.
Odsłonięte szyjki często reagują ostrym bólem na zimną wodę, lody lub dotyk szczoteczki. Cofnięte dziąsła zmieniają też wygląd uśmiechu. Zęby mogą wyglądać na dłuższe, a między nimi mogą pojawić się ciemniejsze trójkąty. W tych miejscach łatwiej zatrzymują się resztki jedzenia.
Bezpieczną metodą jest technika wymiatająca, nazywana także metodą roll, oraz jej odmiana, czyli technika Bassa. Szczoteczkę należy przyłożyć do zęba pod kątem około 45 stopni. Włosie powinno być skierowane w stronę korzenia i lekko dotykać szczeliny przy brzegu dziąsła.
Najpierw można wykonać delikatne, krótkie ruchy w miejscu, a następnie przesunąć szczoteczkę w stronę korony zęba. Ruch powinien iść od dziąsła do zęba, czyli od różowej części w kierunku białej. Taki sposób pomaga usunąć płytkę z brzegu dziąsła bez silnego tarcia i bez wciskania bakterii do kieszonki dziąsłowej.
W sklepach dostępnych jest wiele produktów do higieny jamy ustnej. Zły wybór może jednak zmniejszyć efekty codziennego mycia. Zbyt twarda szczoteczka, bardzo ścierna pasta albo silny płyn antybakteryjny używany bez potrzeby mogą podrażniać dziąsła, ścierać szkliwo i zaburzać naturalne bakterie w jamie ustnej.
Reklamy często zachęcają do kupowania past „mocno wybielających” lub szczoteczek z twardymi gumowymi elementami. Takie produkty mogą usuwać część osadu, ale przy częstym stosowaniu mogą także uszkadzać powierzchnię zębów. Późniejsze leczenie nadwrażliwości, ubytków przy szyjkach i problemów z dziąsłami może wymagać pomocy stomatologa.
Miękkie włosie nie oznacza gorszego czyszczenia. Gęste, elastyczne włókna z zaokrąglonymi końcami dobrze dopasowują się do nierówności zęba i mogą delikatnie wejść w szczelinę przy dziąśle. Twarde włókna są mniej elastyczne i często przesuwają się po powierzchni, zamiast docierać do trudnych miejsc.
Miękka szczoteczka daje większy margines bezpieczeństwa. Jeśli ktoś przypadkowo użyje trochę większej siły, ryzyko zranienia dziąseł lub starcia szkliwa pozostaje mniejsze. Delikatne włosie może także masować dziąsła, wspierając ich ukrwienie bez powodowania urazów.
Szczoteczkę manualną albo końcówkę szczoteczki elektrycznej należy zwykle wymieniać co 2-3 miesiące. Po tym czasie włókna tracą sprężystość, odchylają się na boki i gorzej przylegają do zębów. Wtedy płytka jest usuwana mniej dokładnie.
Wymiana jest potrzebna wcześniej po infekcji wirusowej lub bakteryjnej, na przykład po anginie, grypie, opryszczce albo zakażeniu gardła. Na włóknach mogą pozostać drobnoustroje. Nową szczoteczkę warto kupić także wtedy, gdy włosie rozchodzi się już po kilku tygodniach. Może to oznaczać, że szczoteczka jest zbyt mocno dociskana.
U dorosłych najczęściej zaleca się pastę zawierającą co najmniej 1450 ppm fluoru. Fluor pomaga wzmacniać szkliwo i zwiększa jego odporność na kwasy. Pasty bez fluoru nie dają takiej samej ochrony przed próchnicą. Samo mechaniczne usuwanie płytki nie wystarcza, aby szkliwo było bardziej odporne.
Przy wyborze pasty warto zwrócić uwagę na wskaźnik ścieralności zębiny RDA. Pasty do codziennego stosowania powinny zwykle mieć RDA poniżej 70-80. Preparaty wybielające mogą mieć RDA powyżej 100, a czasem nawet 150. Zawarte w nich duże cząstki ścierne, na przykład krzemionka lub węglan wapnia, mogą przy częstym używaniu ścierać szkliwo. Może to zwiększać nadwrażliwość i odsłaniać zębinę.
Płyn do płukania ust może uzupełniać codzienną pielęgnację, ale nie zastępuje szczoteczki ani nici. Płytka bakteryjna tworzy zwartą warstwę, w której bakterie są chronione przez specjalną substancję. Samo płukanie nie usuwa jej skutecznie. Potrzebne jest mechaniczne działanie szczoteczki, nici lub szczoteczki międzyzębowej.
Nie należy też bez potrzeby używać silnych płynów z alkoholem lub chlorheksydyną przez długi czas. Stosowanie ich dłużej niż 10-14 dni bez zaleceń specjalisty może zmienić skład bakterii w jamie ustnej. Może również ograniczać liczbę pożytecznych bakterii, powodować przebarwienia zębów i wysuszać błonę śluzową. Płyny z chlorheksydyną powinny być stosowane przez określony czas i zgodnie z zaleceniem dentysty.
Mycie tylko gładkich i widocznych części zębów jest jednym z częstych błędów. Każdy ząb ma pięć powierzchni, a zwykła szczoteczka dociera głównie do trzech. Dwie pozostałe to powierzchnie stykające się z sąsiednimi zębami. Jeśli nie są czyszczone, duża część każdego zęba pozostaje pokryta płytką.
Wiele osób pomija również język i wewnętrzne strony policzków. Na tych powierzchniach mogą gromadzić się bakterie, resztki jedzenia i złuszczone komórki. Później drobnoustroje mogą ponownie przenosić się na dopiero co umyte zęby.
Nawet nowoczesna szczoteczka soniczna nie zawsze dociera do wąskiej przestrzeni między dwoma zębami. Włosie zatrzymuje się na wypukłej części korony i nie wchodzi wystarczająco głęboko w miejsce styku. Dotyczy to także wielu szczoteczek manualnych.
W takich miejscach mogą pozostawać resztki jedzenia i lepka płytka. Brak tlenu sprzyja bakteriom, które mogą powodować zapalenie dziąseł i próchnicę między zębami. Takie ubytki często długo są niewidoczne. Pacjent może zauważyć problem dopiero wtedy, gdy ściana zęba zaczyna się kruszyć albo pojawia się ból.
Narzędzie należy dobrać do szerokości przestrzeni między zębami. Przy bardzo ciasnych miejscach zwykle dobrze sprawdza się woskowana nić. Należy owinąć ją wokół palców, delikatnie przesunąć ruchem zygzakowatym przez punkt styczny, a następnie przyłożyć do jednej ze ścian zęba tak, aby utworzyła kształt litery „C”. Potem trzeba przesunąć ją pionowo w górę i w dół. Nie należy gwałtownie uderzać nicią w dziąsło.
Jeśli przestrzeń jest szersza, skuteczne mogą być szczoteczki międzyzębowe. W wielu przypadkach usuwają więcej płytki niż sama nić, ponieważ wypełniają całą przestrzeń. Rozmiar powinien dobrać dentysta lub higienistka. Irygator wypłukuje luźne resztki i może masować dziąsła. Jest szczególnie pomocny przy aparatach ortodontycznych, mostach i implantach, ale nie zawsze zastępuje mechaniczne czyszczenie szczoteczką międzyzębową.
Powierzchnia języka ma wiele brodawek, między którymi łatwo zatrzymują się bakterie, resztki jedzenia i złuszczone komórki. Na języku może powstawać biały lub szary nalot. W wielu przypadkach jest on główną przyczyną nieświeżego oddechu. Bakterie rozkładają białka i wytwarzają lotne związki siarki, między innymi siarkowodór oraz merkaptan metylu.
Stały nalot na języku może też wiązać się z większym stanem zapalnym w jamie ustnej. Do czyszczenia można używać płaskiej skrobaczki lub specjalnej części szczoteczki. Należy przesuwać ją od tylnej części języka w stronę jego czubka, bez mocnego naciskania. Regularne czyszczenie zwykle poprawia świeżość oddechu i ogranicza liczbę bakterii.
Znaczenie ma nie tylko sposób i narzędzia używane do mycia zębów, lecz także pora szczotkowania. Mycie zębów od razu po każdym posiłku może wydawać się dobrym pomysłem. Po niektórych produktach, zwłaszcza kwaśnych, może jednak zaszkodzić szkliwu.
Warto także pamiętać, że ilość śliny zmienia się w ciągu dnia. Ślina pomaga neutralizować kwasy i dostarcza minerałów potrzebnych do odbudowy szkliwa. Gdy wiadomo, kiedy zęby są bardziej miękkie i podatne na ścieranie, można lepiej dopasować porę mycia.
Cytrusy, soki, pomidory, wino, napoje gazowane i sosy na bazie octu zawierają kwasy. Obniżają one pH w jamie ustnej i czasowo zmiękczają zewnętrzną warstwę szkliwa. W tym okresie powierzchnia zęba jest bardziej podatna na ścieranie.
Szczotkowanie od razu po kwaśnym posiłku może działać jak szorowanie miękkiej powierzchni. Włosie może ścierać osłabione fragmenty szkliwa, przyspieszając jego erozję. Po kwaśnych produktach najlepiej odczekać co najmniej 30 minut. W tym czasie ślina częściowo neutralizuje kwasy i dostarcza zębom minerałów. Można też przepłukać usta wodą.
Na ryzyko próchnicy wpływa nie tylko ilość cukru, lecz także częstotliwość jego spożywania. Każda słodka przekąska, łyk słodzonej kawy czy krakers uruchamia proces, w którym pH w jamie ustnej szybko spada. Taki stan może utrzymywać się przez około 20-40 minut po jedzeniu.
Przy trzech lub czterech regularnych posiłkach ślina ma czas na neutralizowanie kwasów i odbudowę drobnych uszkodzeń szkliwa. Jeśli jednak ktoś co pół godziny coś podjada, pije słodkie napoje albo często je suszone owoce, zęby są niemal cały czas narażone na działanie kwasów. Wtedy szkliwo traci minerały szybciej, niż może je odzyskać.
Zęby są najtwardszą tkanką w ludzkim ciele, ale nie są odporne na każde obciążenie. Dieta, stres i codzienne przyzwyczajenia mogą stopniowo niszczyć szkliwo. Mogą też prowadzić do pęknięć, starcia zębów i uszkodzeń wypełnień.
Nie wszystkie problemy stomatologiczne wynikają z działania bakterii. Część z nich jest związana z nawykami, takimi jak obgryzanie paznokci, zaciskanie zębów albo używanie ich do otwierania opakowań. Z pozoru niewinne czynności mogą z czasem doprowadzić do poważnych urazów.
Cukry, takie jak sacharoza, glukoza i fruktoza, są pożywieniem dla bakterii, między innymi dla Streptococcus mutans. Bakterie przetwarzają cukry w kwasy, które osłabiają szkliwo. Wytwarzają także substancje podobne do kleju. Pomagają one płytce mocniej przywierać do powierzchni zębów.
Kwaśne żelki i napoje energetyczne mogą szkodzić podwójnie. Zawierają kwasy, na przykład cytrynowy lub fosforowy, które bezpośrednio osłabiają szkliwo. Często mają też dużo cukru, który pobudza bakterie do dalszej produkcji kwasów. Regularne spożywanie takich produktów może prowadzić jednocześnie do erozji i próchnicy.
Obgryzanie paznokci, żucie końcówek długopisów i ssanie palca powodują nacisk w miejscach, które nie są przystosowane do takich obciążeń. Mogą powstawać mikropęknięcia szkliwa i ułamane brzegi zębów. U dzieci i nastolatków długotrwałe ssanie palca może także sprzyjać wadom zgryzu, między innymi zgryzowi otwartemu.
Zgrzytanie i zaciskanie zębów, czyli bruksizm, często wiąże się ze stresem. Siły działające podczas bruksizmu mogą być dużo większe niż te potrzebne do gryzienia jedzenia. Skutkiem może być starcie zębów, pękanie koron, uszkodzenie plomb oraz ból stawów skroniowo-żuchwowych. Często pojawiają się też bóle głowy, karku i mięśni twarzy.
Otwieranie butelek, odrywanie metek, przegryzanie nitek czy rozrywanie opakowań zębami jest bardzo ryzykowne. W czasie takich czynności na ząb działają siły skręcające i boczne. Ząb nie jest przystosowany do pełnienia funkcji narzędzia.
Wystarczy jeden nieostrożny ruch, aby pękła korona, odłamał się guzek zęba trzonowego albo doszło do złamania korzenia. Pionowe pęknięcie korzenia często oznacza konieczność usunięcia zęba. Naprawa takich urazów bywa trudna i może wymagać leczenia kanałowego oraz odbudowy koroną lub nakładem.
Wybielanie zębów sodą, sokiem z cytryny, węglem aktywnym lub octem jabłkowym może poważnie zaszkodzić. Soda i węgiel mają cząsteczki, które ścierają powierzchnię zęba. Kwas z cytryny i octu dodatkowo rozpuszcza minerały szkliwa.
Po takim zabiegu zęby mogą przez krótki czas wyglądać na jaśniejsze, ponieważ usunięty zostaje część osadu. Później mogą jednak stać się bardziej żółte. Cieńsze szkliwo pozwala mocniej prześwitywać naturalnie żółtej zębinie. Porysowana powierzchnia staje się też bardziej szorstka, więc łatwiej osadza się na niej kawa i herbata. Częstym skutkiem jest również silna nadwrażliwość. Dlatego zamiast domowych eksperymentów bezpieczniej jest skorzystać z profesjonalnego wybielania — takiego, jakie oferuje Handschuh Dental Clinic pod kontrolą lekarza.
Po użyciu szczoteczka ma kontakt z bakteriami z jamy ustnej i z otoczeniem łazienki. Sposób jej przechowywania wpływa na to, czy będzie bezpiecznym narzędziem, czy miejscem gromadzenia się drobnoustrojów. Błędy w tym zakresie mogą sprzyjać przenoszeniu bakterii i grzybów z powrotem do jamy ustnej.
Łazienka jest zwykle ciepła i wilgotna. Takie warunki ułatwiają rozwój bakterii i pleśni. Jeśli szczoteczka nie jest odpowiednio płukana i suszona, na jej włóknach pozostają resztki pasty, śliny i nabłonka. Przy kolejnym myciu mogą one ponownie trafić do ust.
Szczoteczkę najlepiej przechowywać pionowo, główką skierowaną do góry. Powinna znajdować się w otwartym kubku lub stojaku, aby powietrze mogło docierać do włosia z każdej strony. Dzięki temu szczoteczka może wyschnąć między kolejnymi użyciami. Jeśli w jednym pojemniku znajduje się kilka szczoteczek, ich główki nie powinny się stykać.
Nie należy chować mokrej szczoteczki do zamkniętego etui ani codziennie zakładać na nią szczelnej osłony. Wilgotne, zamknięte środowisko sprzyja namnażaniu bakterii i pleśni. Szczoteczki warto trzymać w pewnej odległości od toalety, najlepiej co najmniej 1,5-2 metry. Przed spłukiwaniem należy opuszczać klapę, ponieważ ogranicza to rozprzestrzenianie się drobnych cząstek z toalety.
Po każdym myciu szczoteczkę trzeba dokładnie wypłukać. Główkę należy trzymać pod strumieniem bieżącej wody i poruszać włosiem palcem, aby usunąć resztki pasty, jedzenia i złuszczonych komórek. Nie wystarczy tylko krótko opłukać jej zewnętrzną część.
Po płukaniu warto strząsnąć nadmiar wody i pozostawić szczoteczkę w przewiewnym miejscu. Można też delikatnie osuszyć główkę czystym ręcznikiem papierowym. Szczoteczka pokryta pastą i pozostawiona w wodzie wolniej schnie. Resztki pasty mogą z czasem twardnieć u podstawy włókien i tworzyć miejsce, w którym łatwiej gromadzą się drobnoustroje.
Dokładne mycie zębów w domu nie zastępuje kontroli stomatologicznych. Przekonanie, że brak bólu oznacza zdrowe zęby, może być mylące. Wczesna próchnica i przewlekłe choroby przyzębia często przez długi czas nie dają wyraźnych objawów.
Systematyczność dotyczy zarówno codziennej pielęgnacji, jak i wizyt w gabinecie. Pomijanie szczotkowania w weekendy, podczas urlopu albo w czasie choroby może szybko zwiększyć ilość płytki. Z kolei odkładanie kontroli pozwala małym problemom rozwijać się bez leczenia. Później naprawa zębów jest zwykle bardziej stresująca i kosztowna.
Miękka płytka, która nie zostanie usunięta, może zacząć twardnieć już po kilkudziesięciu godzinach. Minerały znajdujące się w ślinie, przede wszystkim wapń i fosforany, osadzają się w płytce. Z czasem zmieniają ją w twardy kamień nazębny.
Proces może rozpocząć się już po 48-72 godzinach bez dokładnego czyszczenia. Kamień ma nierówną powierzchnię, do której łatwo przyklejają się kolejne warstwy bakterii. Z każdym dniem odkłada się go więcej, a domowa szczoteczka nie jest już w stanie go usunąć.
Kamień jest mocno połączony z powierzchnią szkliwa lub korzenia zęba. Zwykła szczoteczka, nawet soniczna, nie ma wystarczającej siły, aby go usunąć. Nie poradzą sobie z nim także pasty dostępne w sklepach. Mogą one ograniczać powstawanie nowego osadu, ale nie rozpuszczą już twardego kamienia.
Samodzielne skrobanie zębów metalowymi narzędziami, igłami lub szpilkami jest niebezpieczne. Można zarysować szkliwo, uszkodzić dziąsło i przerwać jego połączenie z zębem. Istnieje także ryzyko zakażenia i powstania ropnia. Bezpiecznym sposobem usuwania kamienia jest zabieg w gabinecie, zwykle obejmujący skaling ultradźwiękowy, piaskowanie i polerowanie.
Jeśli dziąsła krwawią przez kilka dni mimo delikatnego i dokładnego mycia, warto umówić wizytę u specjalisty. Nie należy czekać na silny obrzęk, ból przy dotyku ani wydzielinę z kieszonek dziąsłowych. Takie objawy mogą świadczyć o bardziej zaawansowanym zapaleniu.
Nagła, silna nadwrażliwość, szczególnie na ciepło, oraz samoistny, pulsujący ból nasilający się w nocy wymagają szybkiej diagnostyki. Przyczyną może być nieodwracalne zapalenie miazgi. W takiej sytuacji często potrzebne jest leczenie kanałowe. Zwlekanie może doprowadzić do rozszerzenia infekcji na kość wokół korzenia.
Poprawa higieny jamy ustnej nie wymaga spędzania wielu godzin w łazience. Najważniejsze jest wyrobienie prostych i powtarzalnych nawyków. Warto także nauczyć się właściwych ruchów szczoteczką. Zamiast przypadkowego szorowania lepiej stosować stały plan, który obejmuje wszystkie powierzchnie zębów.
Każda część jamy ustnej potrzebuje trochę innej pielęgnacji. Zęby, przestrzenie międzyzębowe, język i dziąsła wymagają osobnych działań. Dobór szczoteczki, pasty i dodatkowych akcesoriów do własnych potrzeb ułatwia dokładne czyszczenie bez nadmiernego nacisku i podrażnień.
Poranna pielęgnacja ma na celu usunięcie osadu, który powstał w nocy, odświeżenie oddechu i dostarczenie szkliwu fluoru przed kolejnymi posiłkami. Można zacząć od delikatnego oczyszczenia języka. Następnie należy myć zęby przez pełne 2 minuty pastą z fluorem. Po szczotkowaniu najlepiej wypluć nadmiar pasty i nie płukać ust dużą ilością wody, aby fluor pozostał na zębach dłużej.
Wieczorna pielęgnacja powinna obejmować kilka etapów:
Krok 1: Oczyszczenie przestrzeni międzyzębowych - przed użyciem szczoteczki należy zastosować nić lub szczoteczki międzyzębowe. Pozwala to usunąć płytkę i resztki jedzenia z miejsc, do których nie dociera zwykła szczoteczka.
Krok 2: Szczotkowanie właściwe - zęby należy myć przez co najmniej 2 minuty, najlepiej miękką szczoteczką i techniką wymiatającą. Przy szczoteczce elektrycznej trzeba pilnować, aby nie dociskać jej zbyt mocno.
Krok 3: Higiena języka - należy delikatnie usunąć nalot ze środkowej i tylnej części języka.
Krok 4: Zakończenie bez płukania wodą - po wypluciu pasty można użyć bezalkoholowego płynu z fluorem, jeśli został zalecony. Przez około 30 minut przed snem nie należy już jeść ani pić wody.
Produkty do higieny warto dobrać do stanu zębów i dziąseł. Osoby z nadwrażliwością mogą potrzebować pasty o niskiej ścieralności, najlepiej z RDA poniżej 40. Przydatne są składniki zamykające kanaliki zębinowe, takie jak azotan potasu, arginina, chlorek strontu lub nanohydroksyapatyt. W takich przypadkach należy także unikać twardego włosia i mocnego naciskania.
Osoby noszące aparat ortodontyczny często potrzebują szczoteczki z rowkiem w kształcie litery „V”, szczoteczki jednopęczkowej do czyszczenia zamków oraz nici z usztywnianym końcem, na przykład typu SuperFloss. Pomocny może być również irygator. Przy zapaleniu i krwawieniu dziąseł dentysta może zalecić żele lub płukanki z mleczanem glinu, szałwią albo rumiankiem. Chlorheksydynę w stężeniu 0,05-0,12% stosuje się zwykle tylko przez krótki czas i zgodnie z zaleceniem specjalisty.
Instruktaż higieny jamy ustnej powinien być częścią kontroli stomatologicznej, zwłaszcza po profesjonalnym czyszczeniu zębów. Higienistka może użyć tabletek lub płynu wybarwiającego płytkę. Dzięki temu pacjent widzi, w których miejscach nie doczyszcza zębów i może poprawić technikę.
Takie spotkanie jest szczególnie przydatne przed założeniem aparatu stałego, przed leczeniem implantologicznym, po rozpoznaniu cukrzycy oraz w czasie ciąży. Zmiany hormonalne w ciąży mogą zwiększać skłonność dziąseł do krwawienia. Higienistka może również zmierzyć przestrzenie między zębami i dobrać właściwy rozmiar szczoteczek. Zbyt duże akcesoria mogą ranić dziąsła, a zbyt małe nie usuną całej płytki.
Współczesna stomatologia nie zakłada, że trzeba całkowicie usunąć wszystkie bakterie z jamy ustnej. Wiele z nich jest pożytecznych i pomaga utrzymać równowagę. Celem higieny jest ograniczenie liczby szkodliwych bakterii oraz utrzymanie właściwego składu mikrobiomu. Dobre bakterie mogą utrudniać rozwój drobnoustrojów, które wytwarzają kwasy i wywołują choroby dziąseł.
Dlatego nie należy bez potrzeby używać bardzo silnych, bakteriobójczych płynów zawierających dużo alkoholu lub inne agresywne składniki. Mogą one działać podobnie do antybiotyku o szerokim działaniu i usuwać także pożyteczne bakterie. W efekcie może wzrosnąć ryzyko podrażnienia, suchości jamy ustnej i zakażeń grzybiczych, na przykład wywołanych przez Candida albicans. W niektórych przypadkach stosuje się produkty z ksylitolem, prebiotykami lub określonymi szczepami probiotycznymi, takimi jak Streptococcus salivarius M18 i Lactobacillus reuteri. Ich dobór warto omówić ze specjalistą.
W profilaktyce może pomóc także kontrolowanie nawodnienia i dbanie o prawidłowe działanie śliny. Ślina neutralizuje kwasy i dostarcza minerałów potrzebnych szkliwu. Picie odpowiedniej ilości wody, ograniczenie częstego podjadania oraz wybieranie produktów mniej kwaśnych pomagają utrzymać właściwe warunki w jamie ustnej. Połączenie codziennego mycia, czyszczenia przestrzeni międzyzębowych, zdrowej diety i regularnych kontroli daje zębom najlepszą ochronę na długie lata.
Brak komentarza, Twój może być pierwszy.
Dodaj komentarz
Użytkowniku, pamiętaj, że w Internecie nie jesteś anonimowy. Ponosisz odpowiedzialność za treści zamieszczane na portalu portalsremski.pl. Dodanie opinii jest równoznaczne z akceptacją Regulaminu portalu. Jeśli zauważyłeś, że któraś opinia łamie prawo lub dobry obyczaj - powiadom nas lub użyj przycisku Zgłoś komentarz